H 19η Μαΐου, που με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων το 1994 ορίστηκε ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, αποτελεί ημερομηνία σταθμός στη σύγχρονη ιστορία μας. Την ημέρα αυτή το 1919, άρχισε η δεύτερη φάση εξόντωσης του Ελληνισμού στον Πόντο, που τραυμάτισε κάθε έννοια ανθρωπισμού και πήρε διαστάσεις εθνικής τραγωδίας, αφού αφανίστηκαν άδικα 353.000 ψυχές, ενώ οδήγησε στο δρόμο της προσφυγιάς χιλιάδες έλληνες.

Η τραγωδία των Ελλήνων του Πόντου, που τιμούμε την ημέρα αυτή, περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία, που απαιτούνται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών, για να χαρακτηριστεί ως Γενοκτονία. Δεν ζητάμε τίποτα περισσότερο από την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, δίπλα στη Γενοκτονία των Αρμενίων και όλων των χριστιανικών πληθυσμών στις αρχές του περασμένου αιώνα, αλλά και του Ολοκαυτώματος των Εβραίων. Ας μην ξεχνάμε ότι η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών, η πλέον αρμόδια επιτροπή για την αναγνώριση των γενοκτονιών, αποφάνθηκε το 2007 ότι η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έχει συντελεσθεί. Παράλληλα, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζήτησε, πριν από δύο χρόνια, από την Τουρκία να συμφιλιωθεί με το ιστορικό της παρελθόν.

Η μέρα αυτή επιτάσσει σε όλους τους Έλληνες την εκπλήρωση ενός εθνικού χρέους. Αποτελεί μία ακόμη ευκαιρία να υπενθυμίσουμε σε όλους ότι δεν θα σταθούμε σιωπηλοί και συμπαραστεκόμαστε στο Ποντιακό Ελληνισμό όπου γης, στις προσπάθειες που καταβάλλει για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, που θα διασφαλίζει την αποφυγή παρομοίων τραγικών γεγονότων. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων από το Σουηδικό Κοινοβούλιο, από δέκα Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών και την Πολιτεία της Νότας Αυστραλίας, αποτέλεσμα του συνεχούς αγώνα των Ελλήνων Ποντίων της διασποράς, μας δίνουν κουράγιο για τη συνέχιση του δίκαιου αγώνα.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Τουρκίας στην Ελλάδα χαρακτηρίστηκε, και από τις δύο πλευρές, ως ιστορική. Χαιρετίζουμε τη βούληση που εκφράστηκε από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γιώργο Παπανδρέου και τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, να εργαστούν από κοινού για να εμπεδωθεί η συνεργασία και να επιλυθούν πολλά προβλήματα του παρελθόντος, ώστε να φτάσουμε στην ειρήνη και τη συμφιλίωση. Αυτό είναι και το ελάχιστο χρέος που έχουμε όλοι μας προς τις επερχόμενες γενεές.